നിൻറെ തൂവലുകൾ കടം കൊണ്ട
ചിറകിലാണ്,ഇരുൾ കനക്കുന്ന
അഗാശ ചെരുവിലൂടുള്ള എൻറെ
തനിച്ചുള്ള പറക്കൽ
നിൻറെ ചിരിയുടെ വളപ്പൊട്ടുകൾ
ചേർത്ത് വച്ച ഇത്തിരി കവിതയുടെ
മണ് കുടമാണ് , ഇന്നെൻറെ
ദീർഘ നിശ്വാസങ്ങളുടെ അഭയ സ്ഥാനം
മുകിലലകൾ മറനീക്കി നീ വിതറും
ഇത്തിരി നിലാവൊളിയിലാണ്
ഞാനിന്നു, രാവ് പകലെന്നും
പകലു രാവെന്നുമൊക്കെ വായിച്ചെടുക്കുന്നത്
വെള്ളാരം കല്ലുകൾ ചിരിക്കുന്ന
ഒരു പുഴയായി നീയിങ്ങനെ..
വെയിലായും അഴലു കുതിരും മഴയായും ,
എനിക്കെന്നും നീ വിസ്മയം
നീയെന്ന നീല സമുദ്രത്തിലെ
ആഴത്തിലെപ്പഴോ ആണ്ടു പോയ
എന്നിലെ എന്നെ ഇനിയും തിരയുന്ന
വ്യർത്ഥതയ്ക്ക് ഇനി വിരാമമിടാം.
നെഞ്ചിൽ നീ കൊളുത്തിയ
നാളം ഒരിക്കലും അണയാതിരിക്കാൻ
വിശ്വാസത്തിന്റെ കരിമ്പടത്താൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കും
മനസ്സിൻറെ ഇതളുകൾക്കുള്ളിൽ
ആഗാശം കാണാതെ ഞാൻ നിന്നെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കും
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ