സാംജി.പി.എസ്ചെട്ടിക്കാട്
ഒരേ തൂവല് പക്ഷികള് നാം
ആര് നീ,എന് കനവിന് കതിരുകള്
വിളയും പാടങ്ങളില് മുന്പ് കണ്ടില്ലിതുവരെ.
ആര് നീ കരളില് മധു നിറക്കും വണ്ടായ്
എന് നിനവുകളില് വന്നു നിറവതു .
ആര് നീ, വിജനമാം എന് മനസ്സിന് നിഗൂഡതകളില്
ഒരു നിലാ വെട്ടമായ് വന്നുനില്പ്പതു .
അറിയുന്നു ഞാനെന് ഹൃദയ സ്പന്ദനങ്ങളില്
നിന് നെഞ്ചിന് താള മലിയും നാദം .
നിന് സ്വരമഴയില് കുതിര്ന്നെന്
നിമിഷ ബിന്ദുക്കള് സുവര്ണമാകുന്നതറിവൂ ഞാന്.
മനതാരില് കവിതയായ് നിറഞ്ഞും
എന് സര്ഗ്ഗ ഭാവനയില് മഴവില്ലായ് നിറഞ്ഞും
എന്നിലെ ഞാനായ് നീ അലിയവെ
അറിയുന്നുഞാന്,തിരയുകയായിരുന്
നിന്നെ ജന്മ ജനമാന്തരങ്ങലായെന്നു.
എന് നിശ്വാസ തന്മാത്രകള് പിടയുന്നെന്നില്
നിന് സാമിപ്യമില്ലാനിമിഷങ്ങളില് .
അവ നിര്ഗമിക്കും നിമിഷങ്ങളില്, പൊട്ടുന്നു
ഹൃദയകോശങ്ങള്, അറിയാ പൊരുളുകളാല്.
ഒരേ തൂവല് പക്ഷികള് നാം
കിടപ്പൂ നീളെ വാനം,അതിരുകലില്ലാതെ നമുക്ക് മുന്നില്.
പറിന്നിടാം ചിറകിലെ ജീവന് നിലക്കും വരേയ്ക്കും.
വരിക തോഴീ, വൈകിടാതെ
വിളഞ്ഞു നില്പൂ പാടങ്ങള് നീളെ നമുക്കായ് .
നിന് കൊലുസ്സിന് മണി നാദമായ് അലിയാന്
നിന് ചിരിതന് കുളിനീരില് നനഞ്ഞിടാന്,
നിന് സ്നേഹധാരയില് സ്വൊയം മറക്കാന്
പിറന്നിടുമിനിയും ഞാനീ ധരണിയില്.
പിറന്നിടും ഞാനിനിയും ഒരു കൊലുസായ്.
നിന് പാദത്തിലലിഞ്ഞു മയങ്ങാന്
കാറ്റായ് നിന്നെതഴുകന്, ശ്വാസമായ് നിന്നില് നിറയാന്,
പിറന്നിടുമിനിയു
ഞാനീ തീരത്തൊരു കണികയായെങ്കിലും.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ